Rumba ma rodowód kubański. Prawdziwą ludową rumbę cechuje gwałtowny, erotyczny charakter, a od strony muzycznej, jej najbardziej charakterystyczną cechą jest rytm, podkreślany przy użyciu specjalnych instrumentów perkusyjnych. Do Europy taniec ten przywędrował w latach 1927-1929, prezentowany przez zespół kubańskich tancerzy. Charakter rumby określa łagodna, miękka muzyka jak również szczególnie mocno uwidocznione współgranie partnerów, wyrażające się w pełnych napięcia, zsynchronizowanych ze sobą ruchach.

Melodia i rytm tańca ukształtowały się na kanwie kubańskiej muzyki ludowej, wzbogacone o elementy jazzowe. Forma taneczna cha cha cha została ustalona oficjalnie w 1953r. Lecz potem jeszcze kilkakrotnie uległa korektom. Powinna by tańczona żywo i lekko. Charakterystycznie akcentowana muzyka pobudza do różnorodnych form tanecznych.

Miejscem narodzin samby jest Brazylia, gdzie taniec ten, wywodzący się z rytmów i pieśni niewolników afrykańskich, miał swoją pierwotną odmianę ludową, tańczoną w grupach i miejską – tańczoną parami. Na parkietach europejskich samba jako taniec towarzyski zdobyła popularność dopiero po drugiej wojnie światowej. Cechuje ją wyraźny rytm, podkreślany przez instrumenty perkusyjne, a w technice tanecznej – resorujący i wahadłowy ruch ciała, który często bywa stosowany z przesadą przez tancerzy europejskich. Przestrzenne kroki, efektowne miejscowe obroty w ciągłej i harmonijnie zestrojonej wielorakości dynamicznych ruchów, stwarzają wesoły i podniecający nastrój, który udziela się nawet widzom.

Jive jest najmłodszym wśród tańców turniejowych. Wywodzi się z ekspresyjnego, szalonego, akrobatycznego tańca zwanego jitteburgiem. Charakteryzują go szybkie i wesołe ruchy. Żywiołowa i rytmiczna muzyka sprawia, że jest on ulubionym tańcem wielu widzów. Jive pobudza własną, twórczą inwencję i daje duże możliwości kombinacji kroków i form tanecznych.

Jest to taniec hiszpański imitujący corridę. Utwory muzyczne paso doble składają się z części marszowej, która ma odda atmosferę wejścia na arenę uczestników walki z bykiem i z części melodyjnej, charakteryzującej przebieg walki. Charakter paso doble objawia się głównie w rytmicznej istocie muzyki marszowej. Tanecznym wyrazem tego tańca jest ogień walki i stłumione opanowanie we wszystkich ruchach. Poezja tańca wyraża się poprzez stałe zmiany pozycji, kroków i mocno zaakcentowaną pracę stóp.